Belona

Belona to bałtycki marlin i ryba o iście egzotycznej aparycji, przypominająca skrzyżowanie węgorza z miecznikiem. Jej ciało jest ekstremalnie smukłe i przypomina lśniącą, srebrno-błękitną wstążkę. Posiada niewiarygodnie długi, przypominający ptasi dziób pysk, który jest gęsto usiany rzędami drobnych, ostrych jak igły zębów. To urodzony, pelagiczny morderca i akrobata.

Zielone kości i taniec na ogonie
Najbardziej fascynującą cechą fizjologiczną belony jest kolor jej ości – są one jaskrawozielone (lub wręcz turkusowe) ze względu na wysoką zawartość biliwerdyny, co często budzi niepokój u kulinarnych nowicjuszy. Wędkarstwo belonowe to czysta adrenalina. Ryba ta żeruje tuż pod powierzchnią wody. Zacięta, wpada w furię: wykonuje serie widowiskowych, kilkumetrowych skoków nad wodą (świec), a nierzadko dosłownie "tańczy na ogonie", próbując wytrzepać błystkę z twardego dzioba. Łowienie jej w maju, gdy woda przy brzegu aż kipi od srebrnych błysków, to jedno z najbardziej spektakularnych wędkarskich przeżyć w Polsce.

Gatunek typowo pelagiczny (oceaniczny), żyjący w ławicach w otwartej toni wodnej. Wiosną, na przełomie maja i czerwca, masowo migruje na płytkie, przybrzeżne wody Bałtyku i do Zatoki Puckiej w celach rozrodczych.

Wąskie, długie (nawet kilkunastocentymetrowe) i ciężkie wahadłówki belonowe (tzw. pilkerki) w kolorach srebra, błękitu i seledynu. Świetnie sprawdzają się też morskie streamery podawane za pomocą ciężkiego spławika (sbirulino) oraz fileciki ze śledzia.