Szczupak

Szczupak to bezsprzeczny król zasadzek i jeden z najbardziej pożądanych drapieżników w naszych wodach. Jego ciało ma kształt torpedy co pozwala mu na osiąganie ogromnych przyspieszeń w ułamku sekundy. Zielonkawe lub oliwkowe ubarwienie z jasnymi plamami na bokach sprawia że ryba ta staje się niemal niewidoczna wśród trzcin i podwodnej roślinności.

Uzbrojenie i morderczy uścisk
Głowa szczupaka jest silnie spłaszczona i przypomina dziób kaczki. W jego ogromnej paszczy znajduje się około siedmiuset ostrych jak igły zębów które są skierowane do wewnątrz. Taka budowa sprawia że raz chwycona ofiara nie ma praktycznie żadnych szans na ucieczkę. Szczupak posiada również doskonały wzrok oraz czułą linię boczną co pozwala mu namierzyć ruch w wodzie nawet z dużej odległości.

Strategia ataku z ukrycia
W przeciwieństwie do bolenia szczupak nie goni swojej ofiary na długich dystansach. Jest on typowym drapieżnikiem stacjonarnym który godzinami potrafi stać nieruchomo w cieniu zwalonego drzewa lub w gęstym zielsku. Atakuje z zaskoczenia wykorzystując potężną płetwę ogonową do wykonania jednego decydującego skoku. Jego menu to głównie inne ryby ale większe osobniki nie pogardzą też żabą myszą czy nawet młodym ptactwem wodnym.

Charakter i waleczność
To ryba terytorialna która zaciekle broni swojego rewiru przed innymi drapieżnikami. Walka ze szczupakiem to prawdziwy pokaz akrobacji ponieważ ryba ta często wykonuje tak zwane młynki oraz efektowne wyskoki ponad powierzchnię wody zwane świecami. Złowienie metrowego okazu jest dla każdego wędkarza momentem który zostaje w pamięci na całe życie i wymaga nie tylko dobrych przynęt ale też stalowych nerwów oraz mocnego przyponu.

Szczupak to mistrz zasadzki. Nie trać czasu na puste, piaszczyste dno! On potrzebuje osłony: roślin, cienia lub drewna. Szukaj go tam, gdzie 'coś się dzieje' pod wodą. Kluczem jest struktura – każda zmiana w dnie to potencjalne stanowisko drapieżnika.

Bezapelacyjnym numerem jeden są przynęty sztuczne: duże rippery i twistery (15-25 cm) w kolorach "firetiger" lub naturalnej płoci. Jesienią niezastąpione są ciężkie wahadłówki oraz duże jerki prowadzone z pauzami. W zarośniętych miejscach sprawdzają się spinnerbaity z wirującymi paletkami. Dla fanów metody stacjonarnej "killerem" jest martwa rybka (płoć, sielawa lub makrela) podana na systemiku z dwoma kotwicami, co sprawdza się szczególnie przy połowie największych okazów w mroźne, jesienne dni.