Śledź oceaniczny

Śledź bałtycki to mniejszy, węższy podgatunek wielkiego śledzia oceanicznego, który z racji mniejszego zasolenia naszego morza uległ lekkiej karłowatości. Niemniej jednak, jego rola to fundament istnienia rybołówstwa i życia drapieżników na polskim wybrzeżu. Ciało śledzia jest wąskie, silnie bocznie spłaszczone, lśniące milionami srebrzystych łusek, które, co ciekawe, odpadają przy najlżejszym dotyku.

Gorączka na falochronach
Śledź to ryba masowa. Podróżuje w niewyobrażalnie wielkich ławicach, które na echosondach wyglądają jak gęste, pionowe chmury od dna po samą powierzchnię. Gdy wczesną wiosną (marzec/kwiecień) stada śledzi przypływają na tarliska do zatok, portów i pod same kanały (np. Gdynia, Władysławowo, Górki Zachodnie, kanał portowy w Darłówku), rozpoczyna się istna wędkarska gorączka. Tysiące wędkarzy staje ramię w ramię na pirsach i betonowych nabrzeżach, wyrzucając do wody specjalne, wielohaczykowe "choinki". Wiadra napełniają się w mgnieniu oka, bo gdy ławica wejdzie, na każdy zestaw wyciąga się po 5 sztuk szamoczących się, mieniących się srebrem rybek naraz.

Strefa pelagiczna – wędrownik pokonujący bezkresy toni wodnej na otwartym morzu, migrujący w potężnych stadach bliżej brzegów w celach rozrodczych i w poszukiwaniu planktonu.

Systemiki sabiki – tzw. "choinki śledziowe". To fabrycznie wiązane przypony z 5 lub 6 błyszczącymi, gołymi haczykami, ozdobionymi jedynie małym kawałkiem pofalowanej folii holograficznej lub skrzydełkiem z prawdziwej, rybiej łuski usztywnionym klejem.